• Kim

Als je walgt als je jezelf in de spiegel ziet

Bijgewerkt op: 12 mei


Vind je luisteren leuker dan lezen? Beluister dan hier de podcastaflevering:


Of lees hieronder verder:


𝕁𝕒𝕣𝕖𝕟𝕝𝕒𝕟𝕘 𝕧𝕠𝕟𝕕 𝕚𝕜 𝕙𝕖𝕥 𝕧𝕣𝕖𝕤𝕖𝕝𝕚𝕛𝕜 𝕠𝕞 𝕚𝕟 𝕕𝕖 𝕤𝕡𝕚𝕖𝕘𝕖𝕝 𝕥𝕖 𝕜𝕚𝕛𝕜𝕖𝕟


Echt.


VRESELIJK.


Ik werd letterlijk misselijk.


Voelde walging en afkeer.


Ik vond mezelf aartslelijk.


Een gedrocht.


Een dikke koe.


Een mismaakt monster.


Echt.


Ik overdrijf niet.


Dat was hoe ik naar mezelf keek.


Jarenlang heb ik dan ook geprobeerd vanuit die negatieve energie en zelfhaat te vermageren.


Tja. Dat lukte niet.


Jo-jo plezier: 20kg eraf, 25kg er terug bij


Sporten was de hel: afkeer en weerstand langs alle kanten, maar toch mezelf pushen tot ik het niet meer uithield om dan weer op te geven.


Dan maar me neerleggen bij het feit dat ik gewoonweg altijd een lelijk dik gedrocht zou blijven (slachtoffersaboteur!).


Mensen lief, ik heb hier ZOVEEL energie aan verloren.

Gelukkig is het verleden tijd.


En besef ik nu écht, in het diepste van mijn hart, dat ik mooi ben.


En nee, ik ben er nog niet HELEMAAL vanaf, heb nog mijn momentjes.


Maar ik maak mezelf écht niet meer met de grond gelijk,

en word niet meer misselijk van mijn spiegelbeeld.


Integendeel, daarnet heb ik 5 minuten naar mijn stevige kuiten (want sporten is nu wel plezant geworden) staan kijken in de spiegel kan je het je voorstellen?

(nee, er hier een foto van posten is precies nog een stapje te ver )


Weet je...


hoe lelijker je jezelf vindt, hoe minder mooi je wordt.


Je uiterlijk past zich aan aan je zelfbeeld.


De zogenaame “self fulfilling profecy” van onze saboteurs. Ze zorgen ervoor telkens weer voor dat net datgene waar je zo bang voor bent, realiteit wordt. Van sabotage gesproken !


Door mezelf afstotelijk te vinden, greep ik makkelijk naar eten als comfort waardoor ik snel verdikte.

Door mezelf een luie trien te vinden die toch nooit iets volhoudt, lukte het me nooit om consequent en duurzaam aan mijn conditie te werken. Waardoor ik dik bleef.


Door mezelf lelijk te vinden, nam ik niet de moeite om op zoek te gaan naar mooie kledij, waardoor ik me ook altijd slonzig of niet verzorgd voelde.


En zo kan ik nog heel wat andere voorbeelden geven.


Weet je, nu ik geleerd heb om mild te zijn, en mezelf liefde te gunnen,


nu besef ik pas echt hoe mensonterend mijn eigen gedachten waren.

Echt, waar ik vroeger kotsmisselijk werd van naar mezelf te kijken,

word ik het nu van stil te staan bij het vreselijke discours dat mijn innerlijke rechter het merendeel van mijn leven in mijn oor geschreeuwd heeft.

Moest ik iemand zo over iemand anders horen praten, zelfs al is het iemand die ik niet ken, ik zou kwaad worden en reageren. Zeggen ‘zo praat je niet over iemand, zoveel hardheid en kwetsende woorden verdiend niemand.’


En toch heb ik het meer dan 30 jaar bij mezelf gedaan.


Waarom kan je je dan afvragen?

Tja, dan moeten we weer naar het verleden gaan. Onvoorwaardelijke liefde was geen evidentie tijdens mijn kindertijd en jeugd. Waardoor ik mezelf geleerd heb om mezelf niet graag te zien, want dat was veiliger. Coping noemen ze dat. Een natuurlijke reactie van ons brein op gevaar.

Want als je als kind geconfronteerd wordt met een consequent tekort aan onvoorwaardelijke liefde, om welke reden dan ook, dan heb je 2 keuzes. Ofwel kies je ervoor dat het niet aan jou ligt, en dus aan je ouders (want zij zijn je voornaamste bron van onvoorwaardelijke liefde op dat moment).

Deze optie creëert een ongelooflijk gevoel van machteloosheid: je bent immers helemaal afhankelijk van je ouders als kind, en dit wil dus zeggen dat je nooit die onvoorwaardelijke liefde, die we allemaal zo broodnodig hebben, zal krijgen.


De 2de optie is om de oorzaak bij jezelf te leggen. Want als jij het probleem bent, dan ben je tenminste niet machteloos. Want dan kan je proberen jezelf te ‘fixen’, en dan komt het misschien toch ooit nog goed. Je kan proberen perfect te worden, je kan proberen keihard te presteren, je kan proberen extreem zorgen voor anderen en jezelf altijd opzij schuiven, je kan extreem voorzichtig worden en alle risico’s vermijden,… enz enz. Allemaal copingsstrategieën die aan de basis liggen van, jawel, jouw saboteurs die je vandaag het leven zuur maken.


Natuurlijk maken we die keuze niet bewust. Het is een automatische en natuurlijke reactie van ons brein, het gebeurt bij ons allemaal. En gelukkig maar, want op dat moment ‘redden’ die copingsstrategieën je van een extreem en pijnlijk gevoel van machteloosheid.

Maar vandaag dienen ze je niet meer. Integendeel. Ze creëeren telkens opnieuw het gevaar wat ze ooit heeft doen ontstaan.


Straf hé?

Tenminste, dat vond ik toch toen ik doorhad dat het zo werkte.

Maar het luchtte ook op. Misschien was ik dan toch niet écht lelijk, misschien was ik wél liefde waard en kon ik wel leren om mezelf graag te zien.


Ondertussen heb ik er mijn job van gemaakt.

Meer nog, ik ontdekte dat het mijn levensdoel was, helemaal in lijn met mijn zielsmissie om liefde te verspreiden.

Hoe schoon is dat denk ik dan. Want het is allemaal niet voor niets geweest. Had ik zo streng en hard niet geweest voor mezelf, ik had nooit de diepe empathie kunnen voelen die ik nu voel als ik een cliënt iets gelijkaardigs hoor vertellen. ‘I feel you’, denk ik vaak. Want ik ben er zelf geweest.



Dus: als jij hetzelfde ervaart, en bv. al heel je leven van het ene dieet naar het andere surft, of ook een abo hebt op jojoën, walg je ook als je jezelf in de spiegel ziet,

besef dan dat het begint (en eindigt ) met jezelf graag leren zien.


Want als je jezelf graag ziet,

dan wordt gezond eten, sporten,... een teken van zelfzorg en zelfliefde,

ipv een straf voor wie je bent.

En dat....is een WERELD van verschil.


Benieuwd naar hoe wij je kunnen helpen om met liefde in de spiegel te kijken?


Vraag dan nu jouw take-off sessie aan via deze link! Wil je graag nog meer inspiratie? Schrijf je dan hier in voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks onze nieuwe blog en podcast in je mailbox!


52 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven