• Ellena

Er overkomen mij zo van die rare dingen...

Bijgewerkt op: 12 mrt.

Vind je luisteren leuker dan lezen? Beluister dan hier de podcastaflevering:





Of lees hieronder verder:


Er overkomen mij zo van die rare dingen…


Het begon al in mijn jonge kinderjaren.


Slaapwandelen in mijn dromen, wakker worden op een andere plek dan in mijn bed.


Mijn ouders vertelden me de volgende dag hoe ik door het huis liep, naast hen ging zitten en weer spontaan in mijn bed kroop.


Mijn dochter deed me na. Ook zij stond regelmatig op in haar slaap en kwam bij ons zitten.

Ze nam haar deken en al mee, 2 verdiepen naar beneden. Ze sprak onbegrijpbare taal. Haar ogen stonden open. En ineens wisten we het. Ze slaapwandelde net als ik.


Op zich niks vreemds, je hoort het wel vaker.



En toch ervoeren zowel mijn dochter als ik, dat deze nachtelijke escapades meer waren dan wat op het eerste zicht leek.


Het was alsof we in onze dromen de wereld gingen verkennen.


Als kind kreeg ik ook regelmatig déjà-vues. Ik kwam op plekken waar ik al eerder geweest was, maar nooit in het echt, in de realiteit. Als ik vertelde aan mijn ouders dat ik hier al geweest was, zeiden ze me dat dit de eerste keer was.



Wanneer er zo vreemde dingen met je gebeuren, vraag je je wel af hoe je dit kan verklaren.


Naarmate het leven zijn gang ging, kwamen er meer en meer van zulke ervaringen op mijn pad.


Eén van de zovele momenten die me tot vandaag nog beroerd is het moment vooraf dat ene telefoontje.

We zaten in Italië. We wisten het, dat het niet lang meer ging duren, maar de dokters hadden ons gezegd dat we de reis echt nog konden maken. In de derde nacht had ik een droom dat mijn schoonmoeder me mee in zee nam. We wandelden door de gangen van het ziekenhuis en ze stelde me voor aan alle mensen.

Ze zei niets. De communicatie ging via gedachten. En we wandelden in stilte verder. En ik werd wakker.

Ik zei tegen hem: “Je mama heeft me meegenomen naar het ziekenhuis. En gaf me een rondleiding. Het was echt een rare droom. Ik heb het gevoel dat ze overleden is.”


Mijn woorden waren nog niet koud en daar ging de telefoon.


In de tijd die erop volgde voelde ik steeds iemand trekken aan mijn deken wanneer ik in bed lag. Ik dacht dat het mijn dochter was die misschien wel weer op nachtelijk onderzoek ging.

Verschillende keren stapte ik uit bed om te kijken en zag niemand.

Ik werd er een beetje bang van. Ik kon het niet verklaren. En zette de stap naar een medium. De eerste keer in mijn leven. Ik wilde antwoorden, maar was zeer sceptisch.


En ze begon te vertellen dat ik iemand bij me had. Ze gaf de exacte omschrijving van mijn schoonmoeder. Ik had niks aan informatie gegeven en in die tijd was er nog geen facebook of wat dan ook.


Ik kreeg de kriebels over heel mijn lijf. Ze omschreef exact hoe mijn schoonmoeder gestorven was, welke ziekte ze had en vertelde dat ze zich zorgde maakte over haar andere kinderen die nog minderjarig waren.


Heel creepy allemaal. Dit medium had mij nog nooit gezien. We kenden elkaar niet.


De gezinssituatie van haar kinderen stond inderdaad onder enorme druk.



Mijn dochter nam ook meer en meer dingen waar, en ook mijn zoon vandaag, voelt en ziet meer en meer dingen. Ook bij hen kwam er meer angst voor wat we niet konden verklaren.


Op een avond waren we gezellig aan het praten. Er stonden wat schoendozen opgestapeld op de tafel klaar om mee te nemen. Terwijl we praatten vloog er ineens een doos van de tafel.


De angst begon het toch wat over te nemen. Ik was niet bang van het gebeuren, maar had wel een verklaring nodig. Ik wilde het begrijpen. Dit is mijn manier om om te gaan met angst. Het begrijpbaar maken.


Na de scheiding ben ik verhuisd met de kinderen. En ik dacht dat het meisje een entiteit verbonden aan het huis was.


Tot mijn dochter weer vertelde dat ook in onze nieuwe woonst een aanwezigheid was. Ook ik zag een schaduw in het midden van de nacht voorbij passeren. En ook mijn zoon begon dingen waar te nemen.


Mijn brein die logische verklaren zocht, dacht aan massahysterie. Stel u voor, dat we zodanig meegezogen werden in elkaars fantasie. En toch… was er diep in mij een stem dat me vertelde dat we ons niks inbeeldden.


Ik moest antwoorden hebben.



Op een dag sprak ik tegen mezelf uit dat ik een opleiding wou volgen, ik wist nog niet de welke, maar ééntje die me echt verklaringen kon geven. Mijn kinderen werden banger. En ik wist niet hoe ik dit kon aanpakken.


Ik had dit met niemand gedeeld. Ook met Kim niet. Het waren nog maar gedachten.

Tot Kim me ineens stuurde dat er een mediumcollege bestond in Genk. Ik viel achterover…

Kan je echt lessen volgen in mediumschap? Mijn achterdocht nam het weer over. Maar ging toch informatie opzoeken.


En ik stuurde onmiddellijk in gedachten uit dat ik drie tekens vervuld wil zien als dit de plek is waar ik moet zijn.


Ik zag op de website dat ze een demonstratieavond organiseerden. Het medium maakt contact met de zielenwereld en geeft boodschappen door aan de mensen in het publiek van hun dierbare overledenen.


En ik dacht bij mezelf: ok daar neem ik deel aan. Ik wil dat ze contact maakt met mijn grootmoeder. Mijn eerste teken.

Het medium begon te vertellen. En ik kon mijn oren niet geloven. Ze omschreef exact mijn grootmoeder. Als iemand in het publiek de omschreven persoon herkent, dan steek je je hand op. In het begin gaan er verschillende handen omhoog, maar naarmate ze specifieker ging, bleef enkel ik nog over.

En ze sprak over een specifieke ring in een doosje of een potje dat bij mij in huis stond.

Ik kon me er niks bij voorstellen en het ging uit mijn gedachten. Tot ik op zoek was naar een kettinkje en een potje opendeed dat ik al lang niet meer geopend had. En wat lag erin? Jawel die ring.


Mijn eerste teken was meer dan gegeven.


Er volgde een tweede demonstratie avond. En ik vroeg om een tweede teken. Dat ook hier mijn grootmoeder mag komen. En ja hoor, daar gingen we weer. In een menigte van 50 deelnemers, bracht het medium mijn grootvader en grootmoeder naar voren.


Ik stond perplex! 2 tekens gevraagd die heel onwaarschijnlijk leken en toch waarheid werden.


Als laatste teken zei ik dat ik me pas inschreef voor de opleiding mediumschap, als de lessen in het weekend doorgaan in de weken dat de kinderen bij hun papa waren. Ik woon in Henegouwen en het Mediumcollege ligt in Genk. Dus door de week en in de weekends dat de kinderen bij me waren was echt geen optie.


Ik ga naar de website, klik op opleidingen en zie de data verschijnen. Je raadt het al, op zaterdagen in de weekends dat de kinderen bij hun papa zijn.


Ik twijfelde geen seconde meer en heb me ingeschreven.


Ondertussen zijn we bijna twee jaar verder en start ik met de laatste module.

Mijn gave die ik als kind al had, kreeg meer en meer een plekje in mijn leven.

Ik geef zelf consulten en heb op al mijn vragen mijn antwoorden gevonden.


En nog veel meer…


Ik kom uit een gezin dat protestants gelovig was. Ik ging wekelijks naar de evangelische kerk. In dit christelijk geloof is mediumschap uit den boze. In de bijbel staat namelijk dat Jezus vertelt dat je geen contact mag maken met de doden. En doden moet laten rusten.


Vandaag maak ik dagelijks contact met overledenen en weet je wat ik ontdekt heb, dat ik meer liefde voel in één consult dan dat ik ooit heb gevoeld in al die jaren van naar de kerk gaan.


Ik weet dat ook jij ‘rare dingen’ ervaart. Anders zou je niet naar deze podcast luisteren.


Ik weet dat ook jij een gave hebt die misschien wel aan je trekt.

Dat je misschien nog angst voelt en niet weet wat je er mee moet aanvangen.


Eén ding is zeker, blijf er niet alleen mee lopen. Want deze gave heeft de wereld nodig.

En ja, ook dit weet ik, heeeeeeel veeeeeeel mensen staan er niet voor open en hebben al snel een oordeel klaar.

En dat is ok.


Door je gaven te laten zien, toon je aan de wereld dat er meer is dan we denken.


Het is een gave die mensen heelt. Een gave die rust brengt bij de mensen, die schuldgevoel wegneemt.


En Kim wijst me er elke keer op. Ook ik ben het de wereld verplicht om mijn gave meer te delen met de wereld.




Vandaar deze podcast.


Om je te vertellen dat je geen raar beestje bent.


Om deze rare dingen bespreekbaar te maken.


Om mijn talenten te delen met iedereen die er nood aan heeft.


Om overledenen de kans te geven om hun mooie boodschappen door te geven.

Zodat hun naasten weten dat ze er nog zijn.


Mijn jeugd was geen gemakkelijke jeugd. Mijn mama is ondertussen ook al enkele jaren geleden overleden. En ook zij is al meermaals naar voor getreden tijdens oefenmomenten.

Elke keer opnieuw maakt de pijn van vroeger plaats voor innerlijke rust. Want elke keer opnieuw laat ze me weten dat het haar spijt en geeft ze door hoe goed ik het wel doe met mijn kinderen als alleenstaande mama. Want ook zij heeft ons in haar eentje grootgebracht.


Mijn mama is niet langer meer de vrouw die psychische problemen had. Die leefde in een fantasiewereld en haar kinderen in armoede liet opgroeien.


Mijn mama is nu die liefdevolle ziel die mij helpt om het elke dag een beetje beter te doen. Om elke dag te kunnen kiezen voor de beste versie van mezelf.


Voel jij ook dat je wat te bieden hebt, maar weet je nog niet goed hoe je dit in realiteit kan omzetten?

Voel jij ook dat er meer is en wil je hier meer uitleg over?

Wil jij ook ervaren hoe je je gaven kan inzetten in je dagelijks leven?


Schrijf jezelf in op www.teamlumiere.be/7sleutels.


In deze videoreeks zet jij de eerste stappen naar verbinding met je eigen zielspad en ontdek je de 7 sleutels die jij kan gebruiken om je talenten ten volle in te zetten.

Je leert vanwaar alle informatie komt, dat intuïtief bij jou binnenkomt. En hoe de universele intelligentie jou helpt, ondersteunt en toegankelijk is op elk moment in je leven.


Ik beloof het je, het wordt een magische ervaring.


Wil je graag nog meer inspiratie? Schrijf je dan hier in voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks onze nieuwe blog en podcast in je mailbox!

304 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven